Een bindend studieadvies voor een oude man

mei 17, 2015 by  
Filed under artikel, fagot

“De onderwijsbalie is telefonisch te bereiken op werkdagen van 11 tot half 1 en van half 2 tot 3”. Ik ben in totaal driemaal op het antwoordapparaat gestuit. Ik wil me informeren over een studie muziekwetenschappen. Ja, op de website van de UvA is veel informatie te vinden, maar op de simpele vraag of het ‘bindend studieadvies’ ook geldt voor iemand van 63 jaar zonder haast en zonder carrièreperspectief, kan ik nergens een antwoord vinden. Een korte mailwisseling leidt tot de conclusie dat ik maar een afspraak moet maken met de studieadviseur. En die afspraak valt alleen te maken via de onderwijsbalie.

Ik plan mijn vierde poging tussen 11 en half 1. Ruim na 11 uur en ruim voor half 1. Dan moet het toch lukken. Het antwoordapparaat blijkt inderdaad buiten werking gesteld. Maar nu wordt niet opgenomen. Het zou toch niet waar zijn? Zouden alle universiteiten hetzelfde zijn?

Bij mijn vijfde poging heb ik succes. Een vriendelijke dame is bereid me te helpen. Over drie weken kan ik terecht. Als ik opmerk dat ik dan niet kan, mag ik een week later. Maar het wordt duidelijk niet op prijs wordt gesteld dat ik het eerste aanbod afwimpel. “Wat is uw studentnummer?” “Dat heb ik niet, ik wil me juist informeren of ik student zou willen worden…”. Dat laatste vooruitzicht geeft weer enige glans aan ons gesprek. Zo te merken, kunnen ze nog wel een student gebruiken. Als ik hen was zou ik vanaf 8 uur ’s morgens telefonisch bereikbaar zijn.

Ik weet het, het is niet eerlijk. Die lieve mevrouw weet niet dat ik al 37 jaar aan een universiteit werk en al 26 jaar hoogleraar ben. Dat ik mijn agenda niet meteen helemaal kan vrijmaken voor een gesprek met een studieadviseur. En ik weet ook dat niet zij, maar ik me moet aanpassen. Ik wil weer student worden. 45 jaar na de eerste keer. De vraag is of ik dat kan.

Zou ik vrijstelling krijgen voor de minor ‘Beleid en bestuur’ die ik in Rotterdam zelf geef? Of zou de examencommissie daar heel lang over moeten vergaderen? Ik weet inmiddels hoe examencommissies zijn. De mijne berispte me vorig jaar nog omdat ik de studenten voor mijn minor ‘Beleid en bestuur’ de mogelijkheid had gegeven om een tentamen door een paper te vervangen. Daarmee trad ik in de rechten van de student. Ja, ook mijn eigen universiteit begreep ik niet altijd.

Je kan er tegenin gaan of je kan het laten gebeuren. Het voelt als een ziekenhuis, waar je bloed moet laten prikken. Je kan boos worden dat je zolang moet wachten als iedereen gaat koffiedrinken. Je kan boos worden op je eigen afhankelijkheid. Maar je kan ook een goed boek meenemen en lekker gaan lezen  als de artsen hun tijd belangrijker vinden dan de jouwe.

Dat zijn mijn twee eerste voornemen voor mijn studie muziekwetenschap aan de UvA: ik neem altijd een boek mee en ik kan ga nooit klagen. En zo af en toe schrijf ik hier een blog. Schrijf ik alles van me af.

Comments

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!