#UvA volente, als God het wil

juli 29, 2015 by  
Filed under artikel

Ja! De bureaucratie van de Universiteit van Amsterdam geeft zich plotseling gewonnen. Ik zat me te verheugen op de hoorzitting, komende vrijdag, waar ik mijn bezwaar mocht komen toelichten. De universiteit had een maand geleden mijn inschrijving geannuleerd omdat ik me bij nader inzien te laat had ingeschreven. Ik diende een bezwaar in, ik diende nog een bezwaar in en de universiteit maakte van die twee bezwaren weer één nieuw bezwaar. En nu meldt de Centrale studentenadministratie dat ze haar besluit heeft herzien. De universiteit heeft besloten om mijn verzoek tot inschrijving te honoreren. Met het dringende verzoek om mijn bezwaar in te trekken.

Jammer! Als je zo’n strijd aangaat wil je hem ook echt winnen 🙂 . Wil je mensen overtuigen. En als je wint, wil je weten waarom je wint. Niets daarvan. Net zo onverwachts als deze hilarische stijd begon, even onverwachts is hij weer geëindigd. Geen argument, geen overweging. Nee, we herzien ons besluit.

Deze afloop komt helaas overeen met de vele verhalen die ik inmiddels van (mede!)studenten heb gehoord. Stein mailde al bij mijn eerste blog: “Welkom op de universiteit!”. Lucas meldde dat het allemaal nog veel erger kon. Hij volbracht twee studies tegelijkertijd, een situatie waarop de UvA in het geheel niet was berekend. Maar hij gaf me een wijs advies: “Als het kan: trek je er niets van aan, en wacht in alle andere gevallen net zo lang tot ze toegeven”. Dat was ook het advies van Marina. “Gewoon wachten tot het over is. Uiteindelijk willen ze toch je geld.” En ook ouders lieten van zich horen. Veroniek vroeg zich enigszins verbaasd af of dit allemaal nieuw voor me was. En Albert wilde samen met mij ten strijde trekken. Ook zijn dochter was uitgenodigd voor die hoorzitting. Wellicht is ook haar besluit inmiddels herzien. Zo maar herzien.

Ja, Veroniek, dit was allemaal nieuw voor me. Ik werk sinds 1978 aan de universiteit. Als ik volgende maand afscheid neem, ben ik 26 jaar hoogleraar. En ik wist niet dat zoveel studenten last hebben van zoveel bureaucratie. Natuurlijk was me opgevallen dat het College van Bestuur steeds meer medewerkers om zich heen begon te verzamelen. Er was in Rotterdam geen faculteit groter dan het apparaat van het College van Bestuur. Terwijl wij toch onderwijs gaven en onderzoek deden. En ik zag ook wel dat de systeemwereld van de bureaucratie steeds verder afdaalde naar de werkvloer. Collega’s begonnen te denken in ‘onderwijslasten’, terwijl niemand kon volgen hoe die berekeningen tot stand kwamen.

Maar uiteindelijk hadden wij weinig last van de bureaucratie. We wisten hoe we hem konden negeren, hoe we hem konden misleiden en hoe we onze eigen weg konden gaan. Veel hoogleraren hebben een parttime baan, de ultieme basis om je eigen baas te zijn. Vorige maand vond ik nog een brief van de examencommissie, die me aansprak op een vak wat ik een half jaar geleden had gegeven. Ik weet het, de meeste mensen kijken vaker in hun postvakje. Maar als ik de brief eerder had ontvangen, was mijn reactie niet anders geweest. Gewoon negeren.

Ik heb nu geleerd dat het voor studenten toch anders is. Ook zij doen er goed aan om de bureaucratie te negeren. Om te wachten tot het over gaat. Maar zij zijn er soms wel van afhankelijk. Als de UvA haar mening niet had herzien, als mijn bezwaar tot niets had geleid, had ik wel mooi een jaar moeten wachten. Als de dochter van Albert het vrijdag niet wint, moet ze volgens haar vader een jaar ‘vakken vullen bij Albert Heijn’. Dat is wel de macht van de bureaucratie. Of hebben al die studenten gelijk als ze zeggen: “Soms moet je even wachten, uiteindelijk willen ze toch je geld uit Den Haag.” Maar waarom maken ze dan toch al die drukte?

 

Zie ook: Universitaire bureaucratie door gebrek aan democratie

Comments

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!