Dag #UvA, het is tussen ons niets geworden

september 9, 2015 by  
Filed under artikel

Ik moest nablijven. Negen studenten moesten nablijven. Het was nu al duidelijk dat we onze eerste opdracht niet goed hadden gemaakt. De vraagstelling van het werkstuk deugde niet. Om de beurt werden we toegesproken. Eerst bilateraal, maar gaandeweg verbreedde het gesprek zich tot de groep. Nou ja, gesprek, ik zei al: we werden vooral toegesproken. Ik was als laatste aan de beurt. Juf was er nog, ik was er nog, en haar collega. Dat laatste werd mijn redding. En haar redding.

Het kwam erop neer dat mijn vraagstelling ‘erg vooringenomen’ was. Mijn vraag luidde: hoe komt het toch dat die babyboomers zo door die historische uitvoeringspraktijk zijn gegrepen? Ach, die vraag had ik saaier kunnen verwoorden. Zeker. Maar vooringenomen is hij niet. Het probleem zat hem waarschijnlijk in de motivatie van de vraag. Dat de claim van de authentieke muziekbeoefenaars op het absolute gelijk moet worden gerelativeerd. En dat elke generatie recht heeft op zijn eigen manier van uitvoeren. En dat het er altijd om gaat om de luisteraar die in de zaal zit te bereiken, en niet de luisteraar die driehonderd jaar geleden in de zaal zat. En ook deze motivatie voor de vraag was niet ‘vooringenomen’. Hij was netjes beredeneerd en bovendien helemaal niet origineel. Het was duidelijk dat Juf daar anders over dacht.

Inderdaad, een wetenschappelijke vraag mag niet vooringenomen zijn. En een wetenschappelijke vraag moet zonder vooringenomenheid kunnen worden beantwoord. ‘Waardevrij’. Maar dat betekent niet dat de keuze voor een bepaalde vraag waardevrij zou zijn. Het feit dat ik deze vraag interessant en relevant vind, geeft al aan hoezeer mijn normen hier een rol spelen. Het is juist in de beantwoording van de vraag dat normen zoveel mogelijk moeten worden vermeden. Althans zo leerde ik het mijn studenten.

Er ontstaat een wat moeizaam gesprek. Ik geef maar toe dat de vraag wat vrij is geformuleerd. Juf vertelt dat de historische uitvoeringspraktijk tegenwoordig veel minder dogmatisch is. Ik geloof niet dat mijn vraag daarover ging. Ik bevestig voor de goede vrede dat de dogma’s verschuiven. Ik noem het Orkest van de Achttiende Eeuw. Ook dat had ik niet moeten doen. Dat was maar één orkest. Het was ook maar als één voorbeeld bedoeld. En toen kwam er een autoriteitsargument. Juf had zelf viool gestudeerd op het conservatorium. Dus ze moest wel gelijk hebben. Dat ze intussen ergens anders werkt, telt niet mee.

Ik probeer een andere brug te slaan. Dat ik zelf ook wetenschapper ben. Dat ik jarenlang hoogleraar ben geweest en dat alles in dit vak me erg bekend voorkomt. Bijvoorbeeld: hoe werkt een universiteitsbibliotheek? En dat er wetenschappelijke tijdschriften zijn. En zo verder. De brug bereikt de overkant niet. Juf lijkt het nauwelijks te horen. Muziekwetenschap is toch echt iets anders. Of ze weet met dit nieuwe gegeven niet om te gaan. Het gesprek eindigt moeizaam. Ik praat nog wat met haar collega over historische uitvoeringspraktijk. Uiteindelijk verlaat ik de collegezaal in het ongewisse. Moet ik voor morgenochtend uiterlijk 8:59 digitaal een nieuwe vraagstelling indienen? Niemand weet het.

Teleurgesteld, verdoofd verlaat ik het pand. Dit gaat niet goed komen. Met deze souplesse haal ik deze studie nooit. Ik pieker. Ik doe mijn uiterste best om student te spelen, maar ik ben gewoon nog hoogleraar. Ik probeer als een student te luisteren, maar ik erger me groen en geel aan de tenenkrommende schoolsheid en aan het gebrek aan professionaliteit. Ik onderga het niet lijdzaam, maar vraag me juist af hoe het beter kan. Ik erger me aan de aanwezigheidsplicht, terwijl de docent achteloos meldt dat hij de volgende colleges afwezig zal zijn (congres?). Ik erger me aan het eindeloos opnoemen van namen om te controleren wie er wel en niet is, terwijl de enige afwezige zich heeft afgemeld omdat hij ‘verkouden’ is. Zou mijn knallende hoofdpijn ook voldoende reden zijn? Ik erger me aan de vriendelijke docent die een chaos maakt van de inleiding in de musicologie, ook omdat hij sommige sheets zichtbaar sinds vorig jaar nooit meer heeft gezien. Ik erger me aan het feit dat de komende weken vier gastdocenten op de agenda staan, waardoor de kans op een coherent beeld van de musicologie in deze ‘inleiding’ in ieder geval is verkeken.

Ik weet niet of ik iemand iets mag kwalijk nemen. Ja, die universiteitsbestuurders die zich wel om het vastgoed bekommeren, en om het bindend studieadvies, maar zich blijkbaar nooit afvragen of de geboden kwaliteit voldoende is. En geen poging doen om de voortwoekerende bureaucratie een halt toe te roepen. De docenten valt minder te verwijten. Ze doen ogenschijnlijk al jaren hetzelfde werk. Ze rommelen zich door het onderwijsprogramma en doen hun onderzoek. Veel studenten gaan ermee akkoord. Het grootste probleem ligt dan ook bij mezelf. De stap is gewoon te groot. Een hoogleraar in de schoolbank. Het blijkt niet te gaan. Of beter gezegd: het lukt mij niet. Alle bureaucratie in het voortraject kon ik nog verdragen, zolang ik me in een sarcastische blog kon uitleven. Maar dit komt te dichtbij. Dag #UvA, het is tussen ons niets geworden.

 

Zie hier voor het complete Dagboek van een weerstudent.

Comments

11 Comments on "Dag #UvA, het is tussen ons niets geworden"

  1. Ilse on wo, 9th sep 2015 09:26 

    Begrijp ik nou goed dat je na twee weken college afzwaait?

  2. wimderksen on wo, 9th sep 2015 09:26 

    Dat begrijp je helemaal!

  3. Maarten Vonk on wo, 9th sep 2015 09:33 

    Hallo Wim, Dit is een zeer spijtige beslissing die je hier lijkt te nemen. Is het licht echt uit? Jouw begeesterde plannen worden daarmee gedegradeerd tot een frustrerende situatie.
    Ik snap dat je vanuit student zijn tegen de bureaucratie aanloop. Het is jammer dat je daar geen draai aan kan geven zodat het wel werkt.
    Het is trouwens ook jammer dat wij deze mooie blogs van de “undercover professor” moet missen.
    In het bedrijfsleven is een theorie, “als veel mensen zich ergens aan ergeren zit er een bedrijf in”. In jouw geval zou ik vanuit bestuurskunde kunnen zeggen. Zit daar niet een heel mooi thema in voor een onderzoek?
    Een mooi onderzoek over hoe omhoog gevallen mensen uiteindelijk de maatschappij geen goed doen bv.
    Wim, als je over muziek wilt praten ben je welkom!

  4. wimderksen on wo, 9th sep 2015 13:54 

    Dank je, Maarten! Soms moet je snel een beslissing nemen. En ik heb nu meer tijd voor de fagot en de cello!

  5. Ghica on wo, 9th sep 2015 09:53 

    Arme viooljuf! Je zal maar zo’n betweter in je klas hebben!

  6. Ilse on wo, 9th sep 2015 10:03 

    Wat ontzettend jammer. Zoals Maarten terecht zegt gaan we je beschouwingen enorm missen. Daarnaast wordt een studie toch per definitie minder schools, inhoudelijk interessanter naarmate je verder komt? Til je niet te zwaar aan deze eerste weken?

  7. Robert Scheltens on wo, 9th sep 2015 15:35 

    Beste Wim,
    Ik heb je blogs inmiddels gelezen en tref een zowel amusant als triest relaas van een undercover-professor die strijdt met de bureaucratie. Toch roept het bij mij de vraag op waarom je voor een studie kiest. Zelfs de leukste studie bevat minstens 25% ballast in de vorm van nutteloze kennis die je in je hoofd moet stoppen teneinde je tentamen te halen. Ik ben – net als jij – gestopt met werken maar zou het wegens die “ballast” niet in mijn hoofd halen om weer terug te keren naar de collegebanken. Is het niet veel eenvoudiger om losse cursussen te volgen – desgewenst bij privé-docenten – die je op maat de kennis aanreiken die je zoekt? Voor wat jij betaalt aan studiekosten en collegegeld kun je heeft wat organiseren in de privé-sfeer, eventueel met deelname van vrienden of kennissen.
    Groet, Robert Scheltens

  8. wimderksen on wo, 9th sep 2015 15:36 

    je blijkt helemaal gelijk te hebben!

  9. Jeroen Geevers on zo, 13th sep 2015 08:00 

    Ik vond de vraagstelling helemaal niet zo’n verkeerde. En ik heb toch ook het conservatorium doorlopen. Daar zou iemand eens een boek over moeten schrijven!

  10. Albert Hoogland on di, 3rd nov 2015 15:05 

    Beste Wim,
    Wat jammer dat je afhaakt, maar ik kan mij er wel iets bij voorstellen. Mijn dochter Tessa is inmiddels begonnen en heeft de eerste ruime voldoendes binnen. Ik zit echter nog steeds met de kater dat haar schakelprogramma door de UvA is “opgewaardeerd” tot 90 studiepunten en dientengevolge officieel geen schakelprogramma meer heet maar “verkortte bachelor” (daar zat overigens ook de crux van haar afwijzing destijds, al snapten ze dat zelf niet helemaal). Wat maakt dat uit zou je zeggen? Nou: ipv € 3.902,- wettelijk collegegeld betaalt zij (ik dus) € 13.500,-. Dat snappen ze nu weer wel bij UvA. What’s in the name ?
    Ik overweeg nog steeds stappen maar weet niet goed naar wie. Ik ben bang dat ik jou niet meer strijdend aan mijn zijde zal kunnen vinden. Sancho Panza zal het dus zonder zijn Don moeten doen.
    Het ga je goed, ennuh muziek luisteren is ook mooi natuurlijk.
    Groet
    Albert Hoogland

  11. wimderksen on di, 3rd nov 2015 15:11 

    Ha Albert, wat aardig van je! Er zijn voor mij gelukkig ook veel andere mogelijkheden! Hartelijks wim

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!