Nationale politie: de nederlaag van de Bokito’s

oktober 2, 2015 by  
Filed under Geen categorie

De nationale politie is voorlopig op een drama uitgelopen. Op het moment dat 65.000 politiemensen geen idee meer hebben waar ze aan toe zijn, stapt de hoogste baas Gerard Bouman op. Omdat een ander type leiderschap op dit moment nodig zou zijn. Het is de vraag of dat al niet eerder het geval was.

In een interview in de Volkskrant mag Bouman het boetekleed aantrekken. Hij doet het niet. Ondanks twee uitspraken die daartoe alle aanleiding geven. Zo zegt hij: “Wij leefden te lang met de gedachte dat de wereld snel maakbaar is.” En: “We hebben er grote organisatieadviesbureaus bij betrokken en vroegen: hoe vaak hebben jullie zo’n complexe reorganisatie meegemaakt? Het antwoord was: nul keer.” De eerste opmerking is misschien wel eerlijk, maar ook opvallend onnozel. De tweede was blijkbaar reden om de rug te rechten en om eens iets te laten zien, dat nog niemand had laten zien.

Het is niet alleen Gerard Bouman die onnozel is en blaam treft. Het is ook een Minister die de nationale politie wil doorvoeren (waarvan hij overigens in zijn vorige functie altijd een tegenstander was). Het is het kabinet dat een dergelijk besluit neemt. Het zijn al die bestuurders die overal voor één keer hun organisatie definitief op orde willen brengen. Het zijn al die macho’s die over de ruggen van al die medewerkers hun eigen monument op willen richten. Het zijn al die Bokito’s van de reorganisatie. Ze hebben twee dingen gemeen: hun reorganisatie wordt geen succes en hun opvolger start opgewekt met …. een reorganisatie.

Laat het opstappen van Bouman eindelijk eens een les zijn. En laten al die managers dan eens vijf dingen leren:

  1. Medewerkers zijn geen koelkasten, die je willekeurig kan verplaatsen. Het mooie van medewerkers is dat ze gevoel hebben.
  2. Juist medewerkers hebben verstand van de organisatie. Als er iets moet worden veranderd, geef hen dan daarin het voortouw.
  3. Een organisatie draait niet op schema’s en structuren, een organisatie draait vooral op de informele relaties tussen de medewerkers. Wie die informele relaties verwoest, heeft jaren en jaren nodig om iets nieuws op te bouwen.
  4. Organisatieproblemen zijn niet digitaal, oplossingen net zo min. Van een regionale politie naar één nationale is voor sommige problemen een oplossing, voor andere niet.
  5. Het gaat binnen organisaties altijd om dilemma’s. Je hebt centrale aansturing nodig (ICT) én lokaal maatwerk. In elke organisatie moet je een evenwicht zien te vinden tussen dat soort tegenstrijdige wensen. En omdat de omstandigheden vaak veranderen, is er ook vaak behoefte aan een nieuw evenwicht. ‘Heldere keuzes’ zijn dus rampzalig. Reorganiseren is een heel fijnmazig spel in een subtiele relatie tussen medewerkers en leiding.

Comments

3 Comments on "Nationale politie: de nederlaag van de Bokito’s"

  1. Bart Muurling on vr, 2nd okt 2015 09:30 

    Ja Wim, je hebt helemaal gelijk. En nee Wim, ze gaan er helemaal niets van leren. Want de Bokito’s zijn Bokito’s en die beklimmen nu eenmaal de apenrots. Zo hoog mogelijk. Veel meer kunnen ze niet, dus dit zullen ze altijd blijven doen. Wat we er tegen kunnen doen? Geen Bokito’s meer op hoge posten. Borden, hekken, prikkeldraad, schrikdraad. Om te beginnen bij de gremia die de Bokito’s benoemen. Want Bokito’s benoemen Bokito’s. Vrindjes. Tweedehandsauto’s verkopers om ons de Veiligheidsraad in te kletsen. Crimefighters om ons land te beveiligen. Slagertjes die hun eigen vlees mogen keuren. Mannetjes die met publiek geld mogen jongleren. Carrieretijgers die in het openbaar bestuur een mooie carrierekans zien.

    Of het probleem oplosbaar is? Jazeker. Want wij zijn geen gewone Bokito’s, wij zijn super Bokito’s die ook nog kunnen nadenken en besluiten nemen en uitvoeren. Wij weten dat de hoogste Bokito’s, de hoogste op de rots, de mannetjes zijn. Laten we eens beginnen voor de komende paar eeuwen de vrouwtjes de leiding te geven. Sommige lijken een beetje op de mannetjes maar dat zijn uitzonderingen. Laten we dat op de koop toenemen.

    Er zijn hoopvolle tekenen dat er een kentering aankomt. Zie het artikel vandaag in het Reformatorisch Dagblad over het SCP rapport. Urgenda, GeenPeil, Nederland Kantelt! Kom maandag 5 oktober naar Amersfoort voor het Democratic Challenge Festival, het feest van de lokale democratie. Weliswaar door BZK georganiseerd, maar het is een beginnetje en de deelnemers zijn eigenwijs en gemotiveerd genoeg om hun eigen zin te willen doordrijven.

  2. Apolonia on zo, 4th okt 2015 16:54 

    Op papier leek het allemaal zo mooi. Maar er was toen nog met geen enkele medewerker gesproken. Niet in hoog maar zeker niet in laag. De bouwers die aanpassingen wilde plegen werden vanuit de schrijver aan alle kanten tegengewerkt. En dan een minister die wilde scoren door de nationale politie op zijn naam te krijgen ” puinhoop” compleet. En wie zijn er de dupe van. Juist ja de harde werkers van de werkvloer die voor een appel en een ei het bij niemand goed kunnen doen. In en in triest. Ben benieuwd wie dit nog allemaal gelijmd gaat krijgen.

  3. Jan Kamstra on zo, 4th okt 2015 23:09 

    Nationale politie is precies verkeerd om gedacht. Er moeten een groot aantal kleinere korpsen komen binnen een overkoepelende organisatie die wel landelijk is. Hieronder moet een regionale of provinciale organisatie komen. Ten slotte moeten er gemeentelijke of intergemeentelijke korpsen komen. Op deze manier staat de politie dichter bij de burger en de omgeving. Nu is het allemaal veel te onpersoonlijk en te veel op afstand. Er wordt veel te weinig gerechercheerd, en te veel gedaan om te voorkomen dat men iets moet doen. Aangiftes worden niet opgenomen of ten onrechte geseponeerd wegens een gebrek aan bewijs. Dit komt omdat een onderzoek nooit heeft plaatsgevonden. Wel is het aantal aangiftes afgenomen, maar dit geeft een vals beeld. Dit wordt weer gebruikt om aan te tonen dat alles goed werkt. De politie behoort waakzaam en dienstbaar te zijn, maar ze zijn voornamelijk bezig met navelstaren. De burgers keren zich af van de Politie, en dat is dus eigen schuld. Lichte overtredingen worden aangepakt, maar echte misdaden zelden bestraft. Als een normaal bedrijf op deze manier werkte, zou het bedrijf ogenblikkelijk failliet gaan. De individuele agent voelt zich niet verantwoordelijk voor de structurele fouten in de organisatie, omdat hij/zij hier toch geen invloed op heeft. Deze trein kent wissels noch stootblokken, maar dendert voort ook zonder spoor.

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!