Zwerfkeien horen in #Drenthe

februari 27, 2019 by  
Filed under Geen categorie

Het was een vage man. Het was een vaag gesprek. Op een vage zender. Maar ik hoorde Drenthe en moest dus wel luisteren. De vage man (Man) had een zwerfkei (Kei) geadopteerd. De Drentse gemeente met de meeste zwerfkeien, Odoorn-Borger, was zo vriendelijk geweest om een zwerfkei af te staan. En nu zamelde Man geld in om Kei weer naar huis terug te brengen. Ergens in Zweden. Man was er al een keer geweest. En had veel broertjes en zusjes van Kei ontmoet. Daarom wist bij zeker dat Kei daar vandaan kwam.

Dit is geen grappig verhaal, het is een verhaal met een grote symboliek. Ik kan het weten. Ik kom uit Drenthe. En bij ons staat op elke Brink een zwerfkei. Die staat er al jaren. Misschien al eeuwen. Hij is van ons. Hij staat voor onze cultuur. Ellert en Brammert. Hunebedden. Hij staat voor onze volksaard. Achterdochtig, zwijgzaam en niet van zijn plek te krijgen. We kijken nooit naar die kei, maar we zien hem altijd. Zo’n kei verplaats je niet. En al zeker niet naar Zweden. Er klinkt dan ook fel protest uit Drenthe. Kei hoort bij ons. Kei mag niet weg. Gelukkig is het geld nog niet binnen. Man had € 3,50 nodig om Kei voor elke meter van zijn verre reis. 

Man vertelde ook dat Kei wel 200.000 jaar oud kon zijn. 200.000 jaar onverzettelijkheid. Ergens in een IJstijd was hij van Zweden naar Drenthe gerold. Kei heeft dat niet alleen meegemaakt. Maar Kei weet het ook nog. Want Kei heeft een geheugen. En die gedachte wordt breed gedeeld. Zoals sommigen met bomen kunnen praten, zo praat elk dorp met zijn eigen kei. Hij is meer dan een steen, hij is een persoon. Een kei hoort bij een dorp als een hond bij een boerderij. Of een schaap op de hei. Hoeveel mensen bewaren er geen baby-keitjes? Om ze af en toe te strelen? Hoeveel stenen zouden elke week in de vensterbank worden afgestoft? 

Dat gesjouw met Kei naar Zweden heeft dan ook een diepere laag. In feite wordt hier een adoptiekind naar zijn ouders teruggebracht. Alleen, ook deze remigratie zal uitlopen op een teleurstelling. Het contact met biologische ouders verloopt moeizaam of ze zijn zelfs onvindbaar. Kei went niet meer aan het Zweedse klimaat. Hij kent de taal niet. En als symbool van de Drentse cultuur heeft hij grote moeite met de Zweedse cultuur. Zoals echte adoptiekinderen zal ook Kei teleurgesteld terugkeren. Ik hoop dat bij de crowdfunding ook met de terugreis rekening is gehouden.

Eigenlijk staat Kei niet alleen symbool voor onze Drentse cultuur, maar ook voor een geslaagde integratie. Kei spreekt Drents. Hij is onderdeel van ons bestaan geworden. Niemand zeurt nog over een dubbele nationaliteit. Niemand wil geboren keien nog scheiden van zwerfkeien. Bij hem zeurt slechts één kunstenaar over remigratie. En misschien doet hij dat vooral om te laten zien hoe succesvol integratie kan zijn. Ik roep elke weldenkende Nederlander op om geen cent voor dit project te doneren. 

Comments

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!