De onmacht van het parlement

april 24, 2019 by  
Filed under Geen categorie

Er zijn te veel debatten in het parlement. Kadija Arib heeft het zelf gezegd. Radio debatteert over dit beklemmende onderwerp. Iedereen gaat mee in de gedachte dat er ‘te veel’ zijn. En de algemene gedachte is dat we dit ‘te veel’ te danken hebben aan de ijdelheid van kamerleden. Ze willen allemaal met hun eigen debat in de media komen. Want dat is de enige manier om na vier jaar hoog op de lijst te komen. Veel verder komt men niet. 

Gelukkig wordt Wim Voermans, hoogleraar staatsrecht in Leiden ingebeld. Die spreekt een beetje zoals hij eruit ziet. Slordig. Maar het zijn de eerste zinnige woorden in het gesprek. Hij vraagt zich terecht af wat ‘te veel’ is en zegt dat het aantal debatten niet eens erg toeneemt. Hij vertelt dat het aantal media-optredens van kamerleden geen relatie heeft met de plaats die men op de volgende kieslijst inneemt (als we de fractievoorzitters even buiten beschouwing laten). En hij zegt dat het ook de functie van Kamerdebatten is om de  mening van mensen ‘in het land’ te laten horen. Van het ijdelheids-argument blijft weinig over. [Ook grappig om zo’n argument te horen van mensen die maar al te graag op de radio meebabbelen, terwijl ze toch werkelijk door niemand zijn gekozen.]

Toch miste ik nog steeds een belangrijk argument: de onmacht van het parlement. Wat moet je doen als een minister niet naar je luistert? Schriftelijke vragen stellen om na drie maanden met vier kluitjes in het riet gestuurd te worden? Ik kan me die frustratie wel voorstellen. Zo’n minister wordt omringd door grote hoeveelheden communicatie-adviseurs die ervoor zorgen dat er niets naar buiten gaat dat de minister schade kan berokkenen. Zo’n minister wordt omringd door een zware ambtelijke top die het grootste deel van de dag bezig is om hun minister uit de wind te houden. Zo’n minister heeft eindeloze hoeveelheden flex-werkende ambtenaren tot zijn beschikking die ervoor zorgen dat een minister zo foutloos en zo kleurloos mogelijk het debat met de Kamer doorstaat. Intussen wordt de Kamer nauwelijks ondersteund en worden de fracties steeds kleiner zodat Kamerleden van steeds meer zaken verstand moeten hebben. Inderdaad, ik zou uit onmacht ook heel vaak een debat met de minister aanvragen. 

Het gaat dus veel meer om de onmacht van het parlement en niet om de ijdelheid van Kamerleden. Kamerleden afzeiken is overigens het slechts denkbare populisme. Je afzetten tegen de elite, maar je pijlen dan wel richten op het zwakste deel van die elite. Het zou beter zijn om serieus na te denken hoe we de macht van het parlement kunnen vergroten. Tom van der Meer heeft daarvoor een uitstekend voorstel gedaan: vorm vaker minderheidskabinetten. Dat verzwakt de positie van het kabinet tegenover de Kamer. Dan wordt het kabinetsbeleid in samenspraak met de Kamer vastgesteld. Dan wordt het kabinet de vragende partij. En hoeven Kamerleden niet meer al die vruchteloze debatten aan te vragen. 

Comments

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!