Bijna vier weken geleden verloor GroenLinks-PvdA de verkiezingen. Van de 25 zetels bleven er nog 20 over. Voor de verkiezingen wist de partij mij nagenoeg elke dag te vinden met een oproep. Doneer nu! Vergeet niet te stemmen! Na de verkiezingen ben ik nog steeds lid van de PvdA. Ik kreeg in totaal drie loze berichten.
Op 30 oktober schreef mijn partijvoorzitter dat de uitslag ‘even slikken’ was. Voor de rest hadden al die vrijwilligers het geweldig gedaan. Hetzelfde gold voor Frans Timmermans. De mail eindigt met de oproep: ‘Straks weer: samen vooruit.’
Op 4 november kregen de leden het onverwachte bericht van de voorzitter dat Jesse Klaver voortaan onze fractie zou leiden. Alsof me dat was ontgaan. En dat we samen verder gaan werken aan onze beweging. Hoe bedoelt u? Moeten we eindelijk in beweging komen?
Op 24 november krijgen we het nieuwe nummer van Socialisme en Democratie. ‘De strijd voor arbeid blijft.’ ‘Om de kwaliteit van het werk.’ Enzovoort. Het wetenschappelijke blad van het wetenschappelijke bureau van de PvdA rept met geen woord over de verkiezingen. Over de nederlaag, laat staan over de oorzaak van de nederlaag. Ik kijk nog even goed. Nee, met geen woord.
De nederlaag is zo hard aangekomen, dat de partij blijkbaar nog steeds geheel sprakeloos is. Hé, is daar nog iemand? Heeft iemand gemerkt dat we een kleine nederlaag hebben geleden, dat we een verwoestende nederlaag hebben geleden? Heeft iemand al het begin van een antwoord? Of blijven we theedrinken? Of blijven we babbelen over de beweging, terwijl ik alleen maar stilstand ontwaar?