De dierenarts heeft een bijzonder plek in het leven van een hondenbezitter. Sam moet op gezette tijden zijn vaste prikken halen, soms heeft hij diarree en weet de assistente dat de hele buurt diarree heeft. Maar eigenlijk heeft hij nooit zo veel. Het is een heel gezonde jongen.
Mijn ervaring is dat je de dierenarts pas in het laatste levensjaar van je hond vaak nodig hebt. Volgens de volgende formule: als je eens in de maand bij de dierenarts zit, is je hond over een jaar dood. Als ik dat aan mijn huisarts vertel, zegt hij: ‘Dan heb je dus nog zeven jaar.’ Ik mag die huisartsen in hun truitjes van tegenwoordig wel.
*
Tuf ging in haar laatste jaar zeker eens in de maand naar de dierenarts. Ergens in een zijstraat van de Terbregseweg in Rotterdam. Geen idee hoe we bij deze vriendelijke man waren terechtgekomen.
Eigenlijk weet je dat je elke keer voor niks gaat. Al die kwalen in het laatste hondenjaar zijn vaak onbestemd of ze zijn zo ernstig dat je er toch niks meer aan kan doen. Zo ook bij Tuf. De dierenarts zei altijd vriendelijk: ‘Je merkt zelf wel als het niet meer gaat.’
We gingen met Kerst en Oud en Nieuw naar de Ardennen, ook omdat ze in Wallonië niet aan vuurwerk doen. En Tuf was doodsbang voor vuurwerk.
Op 22 december maakten we een prachtige lange wandeling in stille en mistige bossen. Aan het einde van de wandeling viel Tuf plotseling neer. Ze bleef doodstil liggen. Ze ademde nog wel. Ik tilde haar op, ze werkte niet tegen, maar gaf ook niet mee. Het koste me veel moeite om Tuf naar de dichtstbijzijnde weg te dragen. Daar stopte vrijwel meteen, wonder boven wonder, een echtpaar dat ongeveer naast ons een huisje had gehuurd.
We gingen naar huis, legden Tuf op de bank. Daar bleef ze doodstil liggen. Zacht hijgend. We besloten de volgende morgen terug te gaan naar Rotterdam. En we legden onze matras naast de bank van Tuf. Om de hele nacht bij haar te zijn.
Ze was ver heen, maar plotseling stond ze op en stapte van de bank op onze matras. Ze wilde dichter bij ons zijn.
De volgende ochtend brachten we haar naar Rotterdam. Onderweg viel ze nog een keer van de achterbank. In Rotterdam kreeg ze haar welverdiende spuitje. Het afgesneden-zijn van Vasalis deed veel pijn. Op vier weken na was Tufje zestien jaar geworden.
Heel herkenbaar Wim. Beter een week te vroeg dan een uur te laat, zo schreef een dierenarts. Wij hebben inmiddels een nieuwe handenbinder!
Verdrietig Wim.