Steeds vaker zie ik op sociale media linkse woede voorbijkomen die zich tegen Yesilgöz keert. Omdat zij weigert een coalitie aan te gaan met GroenLinks/PvdA. Die woede uit zich soms in onflatteus taalgebruik. Of minder netjes gezegd: in scheldpartijen. Ik vind dit soort scheldpartijen ongepast om drie redenen.
Ten eerste kan de VVD moeilijk anders. Ze hebben twee jaar geleden de fout gemaakt om de deur te openen naar Wilders. Dat heeft ze 9 zetels gekost. Het was wijs dat ze die deur vorig jaar weer hebben gesloten. Maar om niet helemaal ten onder te gaan moest daar iets tegenover staan, namelijk de belofte dat ze nooit met GroenLink-PvdA in zee zouden gaan. Ik vind het wel komisch dat Yesilgöz, die nogal losjes in haar meningen en feiten zit, nu wordt verweten dat ze een keer consequent is. Bovendien wat moet de VVD in een kabinet over links, in een overwegend rechts land? Dat is toch politieke zelfmoord?
Ten tweede begrijp ik die linkse verontwaardiging niet zo goed. De PvdA van Diederik Samsom haalde in 2012 nog 39 zetels in de Kamer, Frans Timmermans kwam met Groen-Links erbij niet verder dan 20 zetels. Nog eens 5 zetels minder dan de vorige keer, na oppositie te hebben gevoerd tegen het slechtste kabinet dat ik me kan herinneren. In de politiek wordt op zo’n moment vaak gezegd: ‘Ons past bescheidenheid.’
Ten derde verwacht ik juist van mijn linkse vrienden dat ze niet meedoen aan de erosie van de democratische rechtsstaat. In die rechtsstaat respecteer je de standpunten van de ander en speel je niet op de man, zolang de betrokkene binnen de regels en binnen de waarden van de democratische rechtsstaat zijn werk doet.
Dus linkse vrienden, ik begrijp je teleurstelling. Maar laat je niet verleiden tot het twittergedrag van lieden die niet begrijpen hoe belangrijk waardigheid is in een democratie.