Het is weer 4 mei.We zien dezelfde beelden. We kijken vooral terug. Terwijl de wereld in brand staat.
Er zijn weer kleindochters die met hun opa een krans leggen. Alleen is opa te jong om in het verzet te hebben gezeten. We herdenken daarom tegenwoordig vaders van opa die zijn verraden en zijn gefusilleerd.
Nee, dat er nauwelijks overlevenden meer zijn, is geen reden om die oorlog te vergeten.
Maar misschien is het wel een goede reden om te overdenken waarom we herdenken. En wat we herdenken.
We moeten blijven herdenken dat zes miljoen joden in de oorlog om hun ras werden vermoord. Zoals 71.000 onschuldige Palestijnen in Gaza werden vermoord omdat ze Palestijn waren. Door joden die al eeuwen worden achtervolgd en vermoord. Door joden die al hun geloof in de mensheid zijn verloren.
We moeten blijven herdenken dat Hitler en zijn trawanten de democratische rechtsstaat in 1933 de nek om hebben gedraaid. Het begon bij het ontkennen van feiten, van kennis. De pers en de wetenschap werden hun vrijheid ontnomen. Tegenwerkende instituties werden kaltgestellt. Tegenstanders werden uitgeschakeld en vaak vermoord. Dat noemen we fascisme. We zien overal in de wereld datzelfde fascisme weer opkomen. Zelfs in de VS. Ook in Nederland. We trekken geen grens. Nog erger: fascisten worden genormaliseerd. Vorig jaar legde een lid van de PVV nog een krans op de dam. De koning en de koningin sliepen onlangs bij Trump. Waarom laten we PVV en FVD toe in het hart van onze democratie, terwijl ze juist de democratische waarden bestrijden. Ook als Lidewij de Vos premier is, staan we nog met zijn allen op de Dam op 4 mei.Te praten over de vader van mijn opa.
We moeten blijven herdenken dat nationalisme de basis is van nagenoeg alle oorlogen. Het is die vervreemdende mix van nationalisme en militarisme die de wereld steeds weer in brand zet. Het militarisme dat zeer aanwezig is op de Dam. Het nationalisme dat ertoe bijdroeg dat Nederland vele Indonesiërs vermoordde in zijn koloniale oorlogen, Indonesiërs die nog nooit op 4 mei werden herdacht. We kleden de verzorgingsstaat uit omdat er veel extra geld moet naar defensie. Zo bereiden we ons allen voor op oorlog, omdat de ander die oorlog wil. Maar hoe lang kunnen we dat volhouden dat alleen de ander oorlog wil?
Intussen luisteren wij op 4 mei alleen naar de verhalen over de vader van mijn opa.
[Abonneer je via de homepage op mijn blogs, als je op de hoogte wilt worden gehouden.]
Graag ontvang ik je blogs om te reflecteren op relevante grote en kleine zaken
Je kan je via mijn homepage abonneren op mijn blogs. Zie rechtsboven ‘Abonneren’. Vul je mailadres in, en alles is klaar. Dank.
"Intussen luisteren wij op 4 mei alleen naar de verhalen over de vader van mijn opa."
...en wordt gewaarschuwd dat we "niet moeten wegkijken", want "vrijheid is niet vanzelfsprekend".
Dóód-doeners zou ik het willen noemen, maar dat is wel erg wrang voor deze dag. Ik hou het dus maar op: gemeenplaatsen, vanzelfsprekender krijg je het ook op 4 mei niet.
Puik.
Ik vrees dat de 'tolerantie' al te ver is gegaan: verzet wordt steeds moeilijker. Ik ben 80, en een beetje moe.
Dus: hou vol!