Misschien meteen maar dan dat andere onderwerp. Het sluit goed aan. Wat te doen met de ballen van Sam? In het park is het mode dat alle reutjes in hun eerste of tweede levensjaar van hun ballen worden ontdaan. Als Sam het soms in zijn hoofd haalt om een teefje te bespringen, krijg ik altijd boze blikken van baasjes en vrouwtjes. ‘Ongepast!’ En het is vooral ongepast omdat ik Sam niet heb laten castreren.
Nu wil het geval dat ook gecastreerde reutjes teefjes blijven bestijgen. Zelfs geholpen teefjes schijnen andere teefjes te bestijgen. Dus om dat bestijgen tegen te gaan hoef je je hond niet te ‘helpen’. Wel zijn de meeste niet-gecastreerde reutjes dominanter, ja zelfs agressiever, dan hun gecastreerde vriendjes. Dat 'helpen' geeft dus wat meer rust bij de wandeling.
Castreren kan ‘chemisch’, de spuit werkt een half jaar, en fysiek, de ballen worden uit hun zak gehaald en verwijderd. Als je laatste actie te bruut vindt, kan je het eerst eens chemisch proberen. Zo overkwam het Sam ook. Hij was overigens te eigenzinnig om zijn gedrag door één spuit te laten bepalen. Castreren had dus bij Sam geen zin.
Ik was daar blij om. Het voelt niet goed om je hond zijn ballen te ontnemen. Bij Bas was het indertijd vanwege zijn gedrag wel nodig. Uit schuldgevoel heb ik zijn hele leven tegen hem gezegd dat ‘wij samen twee ballen hadden.’ Het beurde hem altijd zichtbaar op, zo leek het. Dus aan Sam zijn lijf liever geen polonaise.
En toch, op de leeftijd van ruim drieënhalf is Sam zijn twee ballen kwijt geraakt. Hij scheidde te vaak ‘piemelpus’ af, hij likte zijn pik tot de voorhuid geïrriteerd was en kreeg natte dromen, waarbij veel urine werd gesproeid voordat één drup sperma naar buiten was gekomen.
Na overleg met Marte, Sam zijn vaste dierenarts, ging ik eindelijk overstag. Ze beloofde me plechtig dat ik het verschil niet zou merken, dat Sam even lief en vrolijk zou blijven, maar dat die vervelende dingen als ‘piemelpus’, ontstoken voorhuiden en erg natte dromen verleden tijd zouden zijn. Dus nu hebben ook Baas en Sam samen twee ballen. Zo blijven er maar weinig ballen over.
[Ik verleen op mijn website gastvrijheid aan de schrijver Just Ansen. Zijn boek 'Hond Sam' verschijnt hier als feuilleton. Wie de volgende afleveringen ook wil lezen, kan zich op mijn blogs abonneren (zie homepage). De vorige afleveringen zijn eenvoudig op de website terug te vinden.]