Je hebt een nieuwe hond en je moet hem opvoeden. Het is bekend hoe moeilijk dat soms kan zijn. Iedereen roept je na: ‘Je moet op puppycursus gaan’.
Als ik me niet vergis ben ik met Stoffel één avond op puppycursus geweest. Het was vreselijk. Misschien zijn hondenbezitters wel vreselijk, misschien zijn vooral hondenbezitters die naar puppycursus gaan, vreselijk. In ieder geval zijn hondentrainers vreselijke mensen. Mannen natuurlijk. Van die mannen die zelf zo’n levensgevaarlijke hond bij zich hebben die ondanks hun zogenaamde opvoeding ergens in hun leven wel een baby zullen doodbijten. Door zo’n hond wil ik mijn hond niet laten doodbijten, en door zo’n trainer wil ik niet worden afgeblaft.
Inmiddels weet ik dat er vier dingen niet sporen aan die puppycursussen. Geen aselecte steekproef, maar gewoon levenswijsheid.
Eén. Niet alleen is elke hond anders, maar ook elke baas is anders. Er is dus niet één recept voor het opvoeden van honden. Zo vind ik het zielig om een hond een bal te laten terugbrengen, omdat ik vind dat dat zijn eigen keuze moet zijn. Andere hondentrainers menen dat je je hond in het Engels moet toespreken. Misschien is het wel een Oegstgeestse afwijking. Moet ik ‘Lay down’ zeggen. Nee, dat moet ik dan snauwen. Maar ik wil helemaal geen Engels praten met mijn hond en zeker niet naar hem snauwen. Zoals hij ook niet tegen mij mag snauwen.
Twee. Hoe kan je nu je hond trainen te midden van ongetrainde honden en ongetrainde bazen? Wees eens eerlijk. Voor een hond moet dat gekmakend zijn en dat zie je ook om je heen. Al die honden blaffen en gillen en rukken aan hun riemen. Waarom zou ik mijn hond niet rustig thuis mogen trainen, of op straat als we samen onderweg zijn? Als het allemaal wat minder spannend is.
Drie. Je moet een hond continu trainen en niet één uurtje per week. Continu, de hele dag door. Een hond leert niks als hij alleen op puppycursus met slappe riem naast zijn baasje moet lopen en de rest van de dag weer keihard mag trekken en sleuren. Zoals een hond er ook niets van leert als hij alleen op puppycursus ballen moet vangen en moet terugbrengen. Apporteer!
Vier. Puppycursussen zijn niet voor honden, maar voor hun bazen. Een hond leert spelenderwijs de hele dag door. Zijn spelen is zijn leren, jazeker. En als de baas dat niet kan begeleiden, moet de baas een keer op puppycursus. En dan maar hopen dat zijn nieuwe pup niet door de Pitbull van die zogenaamde trainer wordt doodgebeten.
*
Wat moet je een hond leren? Hoe voed je een hond op? Ik had voor Sam al drie honden gehad, Arka, Stoffel en Bas. Arka leefde van 1977 tot 1993. Stoffel van 1993 tot 2009 en Bas van 2009 tot 2021. Van Bas herinner ik me het meest, van Arka jammer genoeg het minst.
Mogen we zeggen dat ik voor Sam al drie honden had opgevoed? Nou, nee. De opvoeding was in de vorige relatie vooral haar taak. Zo wilde zij dat. Voor Bas ging ze nog in gesprek met een hondenpedagoog. Ik weet niet meer hoelang die sessies zijn doorgegaan. In ieder geval leerde ze dat Bas ‘een erg moeilijke hond’ was.
Grappig genoeg was Bas ons aangeraden door de eigenaar van de dierenwinkel in de buurt. En die zag dondersgoed dat het eerste jaar nog geen succes was. Intussen verdiende hij elke week veel geld aan die hond.
*
Het kan geen toeval zijn dat Sam juist op dit moment weer naast me op zijn bankje klimt, en mij andermaal wil omhelzen. Vindt Baas mij nog lief? Hij krijgt het gevoel dat Baas met zijn gedachten bij andere honden zit. En zijn gevoel bedriegt Sam nooit.
[Ik verleen op mijn website gastvrijheid aan de schrijver Just Ansen. Zijn boek 'Hond Sam' verschijnt hier als feuilleton. Wie de volgende afleveringen ook wil lezen, kan zich op mijn blogs abonneren (zie homepage). De vorige afleveringen zijn eenvoudig op de website terug te vinden.]