Mijn hond is dood (2)

Ik was ziek en verveelde me. Om mijn verveling tegen te gaan schreef ik een boekje over mijn hond. Sam. Het leek me een goed idee om dat boek in blogs op te knippen en op mijn website te plaatsen. Zo ontstond de serie Mijn Hond Sam (1) enzovoort. Reclame-technisch was dat niet handig. Want na een paar keer hadden mijn lezers die serie wel gezien. Dus gaf ik de volgende  blogs de titel 'Het opvoeden van Hond Sam (1)' enzovoort. De lezers stroomden weer toe. Een paar dagen geleden begonnen ik met de serie 'De dood van mijn hond (1)' enzovoort. In de eerste blog ging het over de dood van mijn eerste hond in 1992. Het was blijkbaar zo beeldend beschreven dat ik van verschillende kanten werd gecondoleerd. Ik hou nog erg van Tuf, maar zij is wel 33 jaar dood.

Voor de zekerheid zeg ik er dus bij dat de volgende blog gaat over de dood van mijn tweede hond, in 2009. Er volgt nog een blog over de dood van mijn derde hond, in 2021. En mijn vierde hond is Sam en die leeft gelukkig nog. Toch blijft het altijd fijn als mensen meeleven met de dood van een hond. 

*

Stofje was na 15 jaar (in 2008) eigenlijk al helemaal op. Ze kreeg nare toevallen, wat een akelig gezicht was. Op een morgen kwam ze nog maar nauwelijks overeind. Het besluit was onvermijdelijk. Vandaag zou ze inslapen. De dierenarts wist er alles van, we kwamen al tijden maandelijks bij hem. Ik maakte een afspraak voor 18:30 ‘s avonds. Dan konden we er beiden bij zijn. Ik belde mijn werk dat ik vandaag thuis zou werken. Stofje slofte achter me aan naar mijn werkkamer. En zou daar de hele dag blijven liggen, op haar eigen kussen. 

Tegen half zes stelde ik haar voor om nog even te gaan plassen. We liepen ons vaste rondje. Stofje liep, Stofje plaste. En Stofje begon weer interesse te krijgen in haar omgeving. Er werd weer gesnuffeld. Ik besloot dat deze hond er nog niet aan toe was. En belde de dierenarts af, die vol begrip was. En zo kreeg Stofje nog geen laatste spuit. 

Achteraf gezien was het onverstandig. Stofje leefde nog een jaar, maar de kwaliteit van haar leven was heel gering. Omdat ze zoveel kwalen en klachten had slikte ze de hele dag pillen. Bovendien werd ze snel dement. Op Flakkee kon ze de ingang van het huis niet meer vinden als ze op het erf was. Alles ging aan haar voorbij. Ze at, ze slofte en ze sliep bijna de hele dag. 

Na een heel lang jaar mocht ze eindelijk rustig slapen. Van dat laatste jaar was haar niets meer bijgebleven. Op twee weken na was Stofje zestien jaar geworden.

• Andere Hond artikelen