Twee berichten in dezelfde krant. Over hetzelfde Ministerie. Het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Raad van State vernietigt Luchthavenverkeerbesluit voor Schiphol. Het besluit is ‘niet zorgvuldig genoeg genomen en niet goed gemotiveerd.’ Daarmee gaat de maximering van het aantal vluchten op Schiphol tot 478.000 vluchten per jaar ni
Ik las in de krant dat de auto de grote splijtzwam is tussen rechts en links bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart a.s. Links wil de auto uit de steden weren en rechts wil de auto alle ruimte geven. Angstig vraag ik me af waar ik sta. Ik ben niet voor of tegen de auto, net zo min als ik voor of tegen de overheid ben. De enige vraag die
Er heerst nog een beetje verwarring in de Kamer over het fenomeen van het minderheidskabinet. Klaver riep eerder al dat de coalitie ‘nog geen idee had’ hoe ze dat wilden doen. Maar ik geloof dat ook Klaver nog steeds geen helder idee heeft. Ik denk dat de geschiedenis van het lokaal bestuur hier een antwoord kan geven.
Als ik het overzicht van alle nieuwe ministers en staatssecretarissen in de NRC zie word ik domweg gelukkig. Ik zie een kabinet dat lijkt over te lopen van deskundigheid en beschaving. Zeker in vergelijking met het onzalige zooitje dat de afgelopen anderhalf jaar het land ‘regeerde’. Maar in die beschaving en die deskundigheid van het kabinet
De regering gaat met respect om met de burger. De regering houdt zich aan de wet. De regering accepteert zonder dralen de uitspraken van de rechter. De regering hoeft niet op elke vraag antwoord te geven, maar liegt niet De regering gaat met respect om met de hoge Colleges van Staat en met de andere overheden. De regering gaat met respect om met
Twee jaar was ik bezig met het schrijven van mijn roman ‘IJzersterk’. Gisteren is het bij Boekhandel Kooyker in Leiden gepresenteerd. En dan is dat boek plotseling van iedereen. Ik weet nog niet of dat laatste me echt gaat bevallen. Elke keer als ik een eerdere versie van het boek voor commentaar aan een vriend liet lezen, kreeg ik een voorproefje. Ik was én nieuwsgierig én ik was onzek
Zou iemand in de wereld van de ruimtelijke ordening nog wel eens aan Manuel Castells denken? De man die dat heldere onderscheid maakte tussen de ‘space of places’ en de ‘space of flows’. Ik betwijfel het, zeker als ik de nieuwe Nota Ruimte lees. Die nota gaat wel erg veel over plaatsen en plekken: waar moeten nieuwe huizen worden gebouwd en waar mogen
Mijn roman ‘IJzersterk’ was af. Al is een roman nooit echt af. Laat ik zeggen: de vraag kwam op of hij moest worden uitgegeven. Ik worstelde met die vraag. Waarom zou je een roman altijd moeten uitgeven? Is dat niet een misplaatste vorm van ijdelheid? Drie simpele, pragmatische argumenten gaven uiteindelijk de doorslag om het boek wel uit te geven. Maar ik geef eerst drie argumenten om het boek
Ik was twee jaar bezig met het schrijven van mijn roman ‘IJzersterk’. Op het eerste gezicht leek dat schrijven een heel rationeel en overzichtelijk proces. Ik hield nette overzichten bij van de verhaallijn en van alle personages. Van elk hoofdstuk hield ik bij welke versie inmiddels was afgerond. Aantallen woorden en aantallen pagina’s werden nauwgezet geregistreerd. Maar welbeschouwd w
Jan Brokken interviewde in de jaren 80 schrijvers over de ‘techniek van het schrijven’. Ik herinner me al die verhalen over routines en rituelen. Schrijvers die alleen schreven tussen 8 en 12 uur ‘s morgens, en ‘s middags de krant lazen en hun post beantwoordden. Het leek alsof schrijvers bedolven werden door brieven van verlegen middelbare scholieren en kwijlende oude dames. Dat soort routines
Steeds vaker zie ik op sociale media linkse woede voorbijkomen die zich tegen Yesilgöz keert. Omdat zij weigert een coalitie aan te gaan met GroenLinks/PvdA. Die woede uit zich soms in onflatteus taalgebruik. Of minder netjes gezegd: in scheldpartijen. Ik vind dit soort scheldpartijen ongepast om drie redenen. Ten eerste kan de VVD moeilijk an
Vroeger was ik wetenschapper. Van beroep. Dus ik schreef veel, ook veel boeken. Nu heb ik een roman geschreven. Het verschil is enorm. Wetenschappelijke boeken volgen allemaal een bepaalde logica. Je hebt een vraag en je hebt een conclusie, en tussendoor moet je aantonen dat jouw conclusie een plausibel antwoord is op de gestelde vraag. Als je dat moment hebt bereikt, is het boek af. Dan kan he
‘IJzersterk’ is een roman in een roman, vertelde ik in eerdere blogs. Dat is wel handig om te weten als je het boek gaat lezen. Maar waarom schrijft iemand in godsnaam een roman in een roman? Hoe is dat zo gekomen? Om eerlijk te zijn, de wording van mijn boek heeft me zelf erg verbaasd. Het boek is niet bedacht, het is niet gepland, mijn roman ontstond. Ik begon met een idee: ik
Laat ik de ontstaansgeschiedenis van mijn roman ‘IJzersterk’ even kort samenvatten: ik wilde jubileumboeken gaan schrijven, boeken zonder enige pretentie. Loutje was opgelucht dat het geen roman zou worden, omdat veel mensen nu eenmaal denken dat een roman altijd (deels) autobiografisch is. Dat zou maar tot vragen leiden. En juist daarmee bracht ze me op een geweldig idee: ik wist meteen dat ik
Ik maak me zorgen. Om mijn partij. Er is besloten tot een fusie. Met GroenLinks. Ik was het daarmee eens, op dat moment. Noodgedwongen. Er is een beginselprogramma geschreven, er zijn statuten en reglementen opgesteld. Door de beide partijbesturen. Ik mag er nu iets van vinden. En vervolgens gaat een ‘geloot ledenberaad’ daar iets mee doen. Ze maken wijzigingsvoorstellen van suggesties die binn
