Twee jaar was ik bezig met het schrijven van mijn roman ‘IJzersterk’. Gisteren is het bij Boekhandel Kooyker in Leiden gepresenteerd. En dan is dat boek plotseling van iedereen. Ik weet nog niet of dat laatste me echt gaat bevallen. Elke keer als ik een eerdere versie van het boek voor commentaar aan een vriend liet lezen, kreeg ik een voorproefje. Ik was én nieuwsgierig én ik was onzek
Zou iemand in de wereld van de ruimtelijke ordening nog wel eens aan Manuel Castells denken? De man die dat heldere onderscheid maakte tussen de ‘space of places’ en de ‘space of flows’. Ik betwijfel het, zeker als ik de nieuwe Nota Ruimte lees. Die nota gaat wel erg veel over plaatsen en plekken: waar moeten nieuwe huizen worden gebouwd en waar mogen
Mijn roman ‘IJzersterk’ was af. Al is een roman nooit echt af. Laat ik zeggen: de vraag kwam op of hij moest worden uitgegeven. Ik worstelde met die vraag. Waarom zou je een roman altijd moeten uitgeven? Is dat niet een misplaatste vorm van ijdelheid? Drie simpele, pragmatische argumenten gaven uiteindelijk de doorslag om het boek wel uit te geven. Maar ik geef eerst drie argumenten om het boek
Ik was twee jaar bezig met het schrijven van mijn roman ‘IJzersterk’. Op het eerste gezicht leek dat schrijven een heel rationeel en overzichtelijk proces. Ik hield nette overzichten bij van de verhaallijn en van alle personages. Van elk hoofdstuk hield ik bij welke versie inmiddels was afgerond. Aantallen woorden en aantallen pagina’s werden nauwgezet geregistreerd. Maar welbeschouwd w
Jan Brokken interviewde in de jaren 80 schrijvers over de ‘techniek van het schrijven’. Ik herinner me al die verhalen over routines en rituelen. Schrijvers die alleen schreven tussen 8 en 12 uur ‘s morgens, en ‘s middags de krant lazen en hun post beantwoordden. Het leek alsof schrijvers bedolven werden door brieven van verlegen middelbare scholieren en kwijlende oude dames. Dat soort routines
Steeds vaker zie ik op sociale media linkse woede voorbijkomen die zich tegen Yesilgöz keert. Omdat zij weigert een coalitie aan te gaan met GroenLinks/PvdA. Die woede uit zich soms in onflatteus taalgebruik. Of minder netjes gezegd: in scheldpartijen. Ik vind dit soort scheldpartijen ongepast om drie redenen. Ten eerste kan de VVD moeilijk an
Vroeger was ik wetenschapper. Van beroep. Dus ik schreef veel, ook veel boeken. Nu heb ik een roman geschreven. Het verschil is enorm. Wetenschappelijke boeken volgen allemaal een bepaalde logica. Je hebt een vraag en je hebt een conclusie, en tussendoor moet je aantonen dat jouw conclusie een plausibel antwoord is op de gestelde vraag. Als je dat moment hebt bereikt, is het boek af. Dan kan he
‘IJzersterk’ is een roman in een roman, vertelde ik in eerdere blogs. Dat is wel handig om te weten als je het boek gaat lezen. Maar waarom schrijft iemand in godsnaam een roman in een roman? Hoe is dat zo gekomen? Om eerlijk te zijn, de wording van mijn boek heeft me zelf erg verbaasd. Het boek is niet bedacht, het is niet gepland, mijn roman ontstond. Ik begon met een idee: ik
Laat ik de ontstaansgeschiedenis van mijn roman ‘IJzersterk’ even kort samenvatten: ik wilde jubileumboeken gaan schrijven, boeken zonder enige pretentie. Loutje was opgelucht dat het geen roman zou worden, omdat veel mensen nu eenmaal denken dat een roman altijd (deels) autobiografisch is. Dat zou maar tot vragen leiden. En juist daarmee bracht ze me op een geweldig idee: ik wist meteen dat ik
Ik maak me zorgen. Om mijn partij. Er is besloten tot een fusie. Met GroenLinks. Ik was het daarmee eens, op dat moment. Noodgedwongen. Er is een beginselprogramma geschreven, er zijn statuten en reglementen opgesteld. Door de beide partijbesturen. Ik mag er nu iets van vinden. En vervolgens gaat een ‘geloot ledenberaad’ daar iets mee doen. Ze maken wijzigingsvoorstellen van suggesties die binn
Ik heb een roman geschreven. Voor het eerst in mijn leven. Als wetenschapper schreef ik al boeken, misschien wel te veel. Nu gaat het om een heuse roman. De roman verschijnt op 6 februari bij Uitgeverij Boekscout. Hoe is dat zo gekomen? Daarvoor moeten we even teruggaan in de tijd. In 2023 besloot ik nog één jaar masterclasses te geven en leergangen te organiseren. Vijftien jaar was ik
Wat is belangrijker? Het tegengaan van de klimaatverandering of het beschermen van de democratische rechtsstaat? Het verkleinen van de kansenongelijkheid in onderwijs of het beschermen van de democratische rechtsstaat? Het beschermen van de biodiversiteit of het beschermen van de democratische rechtsstaat? Het tegengaan van de armoede of het beschermen van de democratische rechtsstaat?
Bijna vier weken geleden verloor GroenLinks-PvdA de verkiezingen. Van de 25 zetels bleven er nog 20 over. Voor de verkiezingen wist de partij mij nagenoeg elke dag te vinden met een oproep. Doneer nu! Vergeet niet te stemmen! Na de verkiezingen ben ik nog steeds lid van de PvdA. Ik kreeg in totaal drie loze berichten. Op 30 oktober schreef mij
De verkiezingen zijn voorbij. Links verloor, rechts verloor en het midden won. De kans is groot dat we weer een normaal kabinet krijgen, met mensen die enig idee hebben van besturen. Koolmees heeft al een slimme zet gedaan door D66 en CDA aan het werk te zetten. Laat die eerst maar eens gewoon opschrijven hoe je stikstof, migratie en nog een paar van die problemen zonder al te veel ideologie en
Het dorp was eigenlijk niet meer dan een straat. Een straat die pas na een weifelend begin een echte straat werd. Niet voor lang. Na een brug liep de straat dood, tussen een paar boerderijen in een weiland. Bij de brug kon je links naar de kerk. Ook na de kerk stokte het dorp eigenlijk meteen. Rechts bij de brug was een café. Vroeger, toen hij daar als kind met zijn ouders kwam, zat daa
